Een Akkutrieb is een motorwagen of treinstel dat de stroom niet uit
bovenleiding betrekt, maar uit meegevoerde accu's. Het opladen van de accu's
gebeurt tijdens stationnementen in stations of depots.
Buiten Duitsland is het bestaan van de accumulatorentrein, zoals de Akkutrieb
officieel heet, nauwelijks bekend. Toch gaat de geschiedenis van deze markante
tractievorm terug tot 1907.
Ook na de Tweede Wereldoorlog had men in Duitsland vertrouwen in het
principe van de accutrein. Als eerste representant verscheen de serie ETA 176
op de baan. De rijtuigen oogden zeer modern met hun gestroomlijnde koppen,
goedlopende draaistellen en een fraai interieur. Mede door het hoge gewicht
reden ze prima.
Hun inzet rond Limburg (Lahn) en de stroomlijnvorm bezorgde ze de naam
'Limburg Zigarre'. Behalve de motorrijtuigen stelde de toenmalige Deutsche
Bundesbahn (DB) ook stuurstandrijtuigen in dienst. In 1983 viel het doek voor
de markante rijtuigen.
Als gevolg van de hoge aanschafprijs en de dure exploitatie van de ETA 176
bleef de serie beperkt van omvang. Toch zette de DB het principe van de
accutreinen niet overboord. De industrie kreeg opdracht om een goedkoper en
vooral lichter model te construeren. Dat werd de ETA 150, 49 ton zwaar
inclusief accu's. In 1953 begon de aflevering van de eerste 33 exemplaren. Hun
uiterlijk was hoekig en het interieur eenvoudig. In plaats van bij de ETA 176
toegepaste Scharfenberg-koppelingen kregen ze normal stoot- en trekwerk.
Er volgden nog twee series. De laatste serie had door verbeterde accu's een
actieradius van 500 kilometer in plaats van 300 voor de oudere.
Er zijn 232 motorrijtuigen en 216 stuurstandrijtuigen gebouwd. Om kosten te
besparen hebben de stuurstandrijtuigen maar aan een zijde een cabine. De laatste
Akkutrieb bij de DB reed in 1995.

De Akkutrieb op de Miljoenenlijn

Op zoek naar de laatste Akkutriebs (1994)